Heb je dat wel eens gehad, het begint leuk en aardig, lijkt het einde te zijn. Je wordt verliefd, hij kan je alles maken, hij doet iets, je bent boos, hij zegt een paar lieve/leuke/schattige dingen en het is weer goed. Hij lijkt het einde te zijn, hij is het helemaal, sexy, grappig, lief, slim, kleed zich fantastisch en ruikt ook nog eens heerlijk. Smsjes komen en gaan, je inbox word voller en voller, je gaat zwaar over je rekening heen. Dan komen de eerste barstjes, het duurt langer voordat smsjes komen, als ze al komen. Dan gaat het even helemaal mis, je bent kapot, voelt je kut, weet niet wat je tegen andere moet zeggen, gebonden waren jullie niet, een relatie was het niet, hij kan doen wat hij wil. Je bent boos, woedend en kapot. Je mailt boos, krijgt boos mail terug, stuurd weer een mail en krijg geen antwoord. Dan vanuit het niets krijg je een lief smsje, je weet even niet wat je moet doen, je bent opslag blij, hij denkt dus wel aan je, maar toch lijkt er iets niet te kloppen. Het smsje is niet zoals hij anders smst. Vakantie is over, hij komt terug, je weet niet wat er gaat gebeuren, je weet niet hoe je je moet gedragen, je weet niet wat er aan de hand is. Alles lijkt oke, smsjes krijg je weer vaker binnen, het lijkt weer helemaal oke. Tot dat het weer mis gaat. Wéér. Hij reageerd weer langzaam of niet. Hij doet anders, en je spreekt hem nog amper. Dan komt die ene klap in je gezicht. Je krijgt een smsje van je beste vriendin, een klasgenootje verteld in geuren en kleuren hoe ze het afgelopen weekend met die ene jongen heeft gezoent. Je barst, je gooit je telefoon kapot en ziet de rest van de schooldag niet meer zitten. Schijnbaar verwacht iedereen dat je altijd een smile op je gezicht hebt, want zodra je dus down in de klas komt vraagt iedereen meteeen wat er aan de hand is. Als je bij je engelse les dan ook nog juist een verhaal moet lezen over ware liefde, is het helemaal te veel. Je weet niet hoe snel je de klas uit moet komen en vlucht naar de wc. Tranen kunnen niet meer binnen blijven. Erger nog die jongen, je moet hem de volgende dag onderogen zien. Je moet 4uren met hem doormaken. Hij doet alsof er niets veranderd is, hij zegt gewoon hoi, jij kijkt hem aan, en kijkt weg. Je kunt het niet, it hurts. Een week later hoor je het nieuws, dat klasgenootje van je vriendin, X is naar de film geweest samen met die jongen. Weer voel je die steek in je buik, die pijn, je maag draait zich om en het lijkt of je moet kotsen, tranen springen in je ogen. Niet lang daarna krijg je het volgende keiharde nieuws, ze hebben een relatie. Nog altijd heeft die jongen het niet tegen je verteld, als je die 4uren met hem moet doorbrengen zegt hij gewoon hoi, op één van die avonden (wanneer hij dus als met X heeft) sta je naast hem, je zult wel moeten. Je kan er niet onderuit. Je kijkt boos, je negeerd hem, je bent echt gekwetst. Hij zegt weer hoi, je zegt niks terug, dan krijg je te horen: wat kijk je boos?! Is er wat? Je kijkt hem aan alsof je een klap in je gezicht hebt gekregen, dit meent hij niet, weet hij dan niet wat hij heeft gedaan?! Dan komt het ergste nog wel, je zit boven te wachten op een goede vriend, dan gebeurt het, hij komt er aan, daar komt X aan, ze zoenen voor je neus, ze lopen hand in hand weg. De tranen springen in je ogen en je moet daar weg, je moet naar huis. Thuis wil je zo snel mogelijk naar boven, je moeder niet onderogen komen, je vlucht naar boven, hier komen de tranen wel naar buiten. Dromen zijn allang niet meer je vriend, het lijken nu meer nachtmerries. Je stopt het contact. Smsen doe je niet meer, met hem praten doen je niet meer, op msn zie je zijn naam staan. Praten doen jullie niet. Je lijkt er over heen te komen, je begint een nieuwe instelling, lach, hou een smile op je gezicht en laat het maar gewoon op je af komen. Het werkt voor wel geteld een dag, dan zie je hem weer, zijn vriendin komt hem voor je neus een zoen brengen, ze zitten aan elkaar, braakneigingen komen boven, de steken in je lichaam voel je blijven komen. Je begint hem een klein beetje te vergeten, dat kleffe gedoe probeer je te vergeten, je kijkt de andere kant op als je haar ziet aankomen als ze naar hem gaat. Dan krijg je het nieuws te horen dat het uit is. Je kan het niet laten om hierom te moeten lachen, lang heeft het niet geduurt. Je bent blij van dat kleffe gedoe af te zijn maar praat nog steeds niet met hem. Een fantastische zaterdag middag, het is vakantie en je bent vrij, je loopt in het centrum met je beste vriendin en komt een goede vriend tegen, die ook in het centrum is met een vriend, je hebt een lol, je krijgt sms van een een vriend, of je vanavond mee gaat naar de kroeg, prima, je haald een van je beste vrienden over ook mee te gaan, en je bff gaat ook mee, ook nodig je nog een schoolgenootje uit. Jij en je bff lopen door het centrum, het is tijd om naar huis te gaan voor het avondeten, jullie moeten terug naar je fiets. Jullie komen langs een paar marrokanen, je loopt langs en ze vragen hoe laat het is en hoe het met jullie gaat, jullie schieten in de lach en vertellen de tijd. Je zegt dat het goed gaat en loopt door. De marrokanen draaien zich nog om: Hé blondje waarom zo’n lekker kontje?! Je ligt in een deuk, het was dan wel niet voor jou, maar voor je bff maar het is hilarisch. Jullie hebben heerlijk gegeten, hebben jullie klaar gemaakt om naar de kroeg te gaan en stappen op de fiets. In eens heb je zin om hem te smsen. Toevallig is hij blond, je smst hem de tekst van die marrokanen. Hij is verbaast dat je smst, er ontstaat een sms wisseling die de hele avond duurt. Je weet meteen dat je helemaal niet over hem heen bent, je kan niet boos op hem blijven. Het smsen blijft, jullie praten weer op msn, en op andere communicatie middelen. Openbaar is nog altijd een taboe, waarom weet je eigenlijk niet. Het leefdtijdsverschil? Je weet het niet, maar het maakt je allang niet meer uit, zodra je bij hem bent ben je gelukkig. Vaak genoeg heeft hij je uitgenodigt om te blijven slapen, je hebt het altijd afgeslagen, dat was iets waarvan je dacht het alleen met een vaste vriend te doen. Koninginnedag, jij moet werken, hij is aan het feesten. Begin die week ging jullie gesprek over een logeerpartijtje dan, de volgende dag zouden jullie toch tegelijk opmoeten. Die koninginneavond/nacht lijkt het er echter niet van te komen. Jij bent aan het feesten in eigendorp, midden op straat in de menigte, hij zou terug komen. Je vraagt hem te smsen als hij aankomt met de bus, zodat hij langs de menigte kan komen, je wilt hem zien. Hij smst niet, en jij kan er niet tegen om te wachten, jij smst hem. Hij zegt thuis te zijn, je belt hem, je wilt dat hij komt, hij laat merken dat hij geen zin heeft in meer partyen, hij zegt tv te willen kijken en dan te gaan slapen. Je bent teleurgesteld dit keer had je echt bij hem willen blijven slapen, zoveel mogelijk bij hem zijn. Je smst hem dat het leuker zou zijn als hij er zou zijn. Uit eindelijk vraagt hij dat als je toch nog een beetje vroeg komt, toch nog blijft slapen. Dan zal hij op je wachten. Je neemt het aanbod met beide handen aan, je hangt bij je ouders een verhaal op dat je bij je bff slaapt, je pakt je spullen in, en gaat naar hem toe. Het is een geweldige nacht, hoe heerlijk was het om naast hem in slaap te vallen. Veel slaap heb je echter niet gehad, het was warm en daarbij was hij nog bloedheet ook dus het was té heet om te slapen. Je bent al vroeg wakker en kan niet wachten tot hij ook wakker word, je wil namelijk eigenlijk het bed wel uit. Hij word wakker, met een arm om je heen, geeft je een zoen. Damm dat is wakker worden, je wil niets anders, jullie kleden je om, maken jullie klaar, en gaan. Er hangt een klein beetje een aparte sfeer in de lucht. Je bent kapot, maar kan niet stoppen met glimlachen, wiebelende benen heb je de rest van de dag. Het blijft zo gaan, zijn ex blijft ook nog zijn aandacht op eisen, en je kan haar wel schieten. Een tijd verder verteld hij dolblij het nieuws dat hij gaat verhuizen, hij gaat wonen in de stad waar hij studeerd, hij gaat op kamers, je ziet de bui al hangen, hij is dan nog amper thuis, tuurlijk ben je hier niet blij mee. Hij verhuist, je krijgt weer een uitnodiging om te blijven slapen, nu op zijn kamer. Je doet het, je wilt hem zien, je wil bij hem zijn. Nederland staat in de halve finale, je gaat naar hem toe. Bij zijn kamer aangekomen, zitten er nog twee huisgenoten bij hem op de bank, je voelt je een tikkie ongemakkelijk, maar het is een aardige verbetering dat hij dus niet moeilijk doet over het feit dat ze je bij hem thuis zien. Je hebt weer een onwijze leuke avond en je valt heerlijk met je hoofd op zijn borst in slaap. De volgende morgen worden jullie wakker en hij moet even naar school. Jij kan blijven liggen met een uurtje zou hij terug zijn. Een beetje apart, je blijft alleen in zijn kamer achter en gaat weer slapen. Hij komt terug en jullie brengen nog even tijd door. Dan brengt hij je naar de bus en je gaat terug naar huis. Af en toe gebeurt er wat ( vaak te maken met zijn ex of andere meisjes) en je bent boos op hem, enkele leuke, lieve of schattige woorden verder en je bent niet meer boos. Zomervakantie is aangebroken, je ouders gaan op vakantie, je bent alleen thuis. Hij blijft bij je slapen, het is allemaal net of hij dit altijd doet. Hij komt door de achterdeur binnen en geeft je een zoen, jullie hangen even op de bank en gaan dan heerlijk slapen. En toch weet je nog steeds niet wat het is. Doet hij dit alleen voor playtime, heeft hij door dat je totaal verliefd op hem bent? Hij gaat een week op vakantie met zijn beste vriend, je wilt er niet aan denken wat er daar zal gebeuren je wilt gewoon dat de tijd snel voorbij is en dat je hem weer ziet. Zondags voordat hij weg gaat komt hij nog even afscheid nemen, jij ruimt het huis op, zoekt alvast spullen voor je vakantie. Hij had gezegt ik kom toch terug, maar niet naar jou. Hij is al weer een tijdje thuis, je hebt hem nog niet gezien, amper gesproken en nu is het al een tijd stil. Hij reageerd niet meer. Je mist hem, het is fout maar wel de waarheid. Maar ooit hoop je nog dat hij eindelijk de juiste woorden zegt, dat hij bij je thuis komt wanneer je ouders er zijn. Ooit, misschien blijft het bij hopen, misschien heeft hij het eindelijk door.
En dat missen is nog wel het ergst…
Geplaatst in Uncategorized
